อยากจะเศร้ากับเขาบ้าง ตอน 4

การกลับมาอีกครั้งของความรัก

บรรยากาศของทะเลกลางมหาสมุทรที่กว้างไกลสุดลูกหุลูกตา

ขอบฟ้าเห็นเป็นแสงสีทองสะท้อนไออาทิตย์ยามตะวันสาดแสง

เสียงคลื่น ครืนๆ คำรามเบาๆ ยามเมื่อกระทบฝั่งเป็นสัญญาณเตือน

ให้เราได้ระมัดระวังตัวมิให้เผลอใจไปกับความงามของเปลวคลื่นนั้นอยู่เสมอ

แต่หากได้ทอดใจมองลงไปเมื่อใด เป็นต้องอดเอาเท้าลงละเลงฟองคลื่นนั้นไม่ได้

และในที่สุดก็ถลำตัวลงเล่นน้ำที่ใสกริ๊กก…อยู่ในอ่าวแห่งความรักจนได้

กลิ่นความหอมมันช่างยวนเย้าให้เราเดินเข้าไปสัมผัส

หากแต่ทึกทักกับตัวเองและคิดสักหน่อย (และบ่อยๆ)

ก็คงพอที่จะยั้งใจไม่ให้เดินลึกเข้าสู่วังวนแห่งความลุ่มหลง

คนที่มีใจคล้อยไปกับความรักเมื่อไร ก็เหมือนได้เดินลงไปชมพื้นน้ำที่ว่าใส

ที่ว่ายิ่งลึกจะยิ่งงาม ยิ่งลึกจะยิ่งเจอสมบัติมากมาย

ลึกขึ้นเรื่อยๆ ลึกขึ้น ลึกขึ้น จนยากที่จะเดินกลับเข้ามา…

ต้องลอยคออยู่บนทะเลแห่งความเศร้าในที่สุด

นี่แหละความรัก…

ไม่จริงงงงงงงง…

เสียงชายคนหนึ่งกำลังห้ำหั่นอยู่กับความคิดของตัวเอง

เพื่อลบล้างความน่ากลัวตามที่กัปตันได้ส่งข้อความเตือนเอาไว้

และก็ไม่ได้มีเพียงแต่เค้า ยังมีชายหญิงอีกหลายคนบนเรือ

ที่ออกอาการสับสนทางความคิด บ้างรู้สึกผวา บ้างก้ลังเล

บ้างก็รู้สึกอยากจะลิ้มความรักขึ้นมาทันที นั่นก็สุดแท้แต่ใจของแต่ละคน

แต่พนันกันได้เลยครับถ้าถึงเกาะแห่งความรักเมื่อไร

ไม่มีใครกลับลำขึ้นฝั่งแน่นอน ก็เพราะทุกคนรอคอยที่จะได้มาที่นี่ไงล่ะครับ

ฉะนั้นก่อนที่เรือจะเทียบท่าแห่งความรักเรามาสร้างบรรยากาศแห่งความรักนี้

ให้ครึกครื้นกันหน่อยเป็นไรครับ

หากกกกก…พวกเรากำลังสบายจงปรบมือกัน

หากก…พวกเรานั้นมีความสุขหมดเรื่องทุกข์ใดๆทุกสิ่ง

มัวประวิงอะไรกันเล่าจงปรบมือพลัน….

แปะๆ

ใครมีความรักแบบไหนลองเข้ามาเล่าให้ฟังหน่อยสิครับ...คิคิคิ

อยากจะเศร้ากับเขาบ้าง ตอน 3

สวัสดีกันอีกครั้งกับวันที่แสนจะเศร้าแบบนี้ครับ

เป็นอย่างไรกันบ้างครับกับการทบทวนความเศร้าที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตตัวเองสักครั้ง

ตอนนี้บรรยากาศฟ้าครื้ม ครืนๆ ที่มีฝนตกปรอยลงมาทั้งวัน

ทำให้นึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เข้ามาทำให้หัวใจตกอยู่ในอาการเศร้าแบบสุดหยั่ง

( คือแบบว่าเหยียบไม่ถึงนะครับ อิอิ…)

หลายคนพลาดพลั้ง เสียจริตให้กับเพื่อนสนิทคนนี้ของเรา

บางคนหาทางออกไม่ได้ ก็เลยกลายเป็นคนบ้าตะเกียกตะกายลอยคอเท้งเต้ง

อยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ มันก็เหมือนกับหนังเรื่องหนึ่งแหละครับ

ทะลึ่ง! กระโดดลงไปในทะเลโดยไม่พาดบันไดขึ้นเรือเอาไว้

นี่ยังดีนะครับที่ในทะเลเวิ้งว้างมันมีตัวกินคนไม่ค่อยเยอะ แหะๆ

แต่ในทะเลแห่งความเศร้าเนี่ยทุกสิ่งมันกำลังกัดกินพวกคุณอยู่อย่างช้าๆ  ช้าๆ

ค่อยๆ ทรมานไงล่ะครับ…

ผมเองเป็นคนที่หนึ่งกระโดดลงไปลอยเท้งเต้งอยู่บ่อยๆ ครับ

ทะเลความเศร้ามันน่าสนุกจะตายไป…

มีคนถามผมว่า ทำไมผมถึงชอบลงไปลอยคอเล่น…น่ะเหรอครับ

ผมก็เลยตอบไปว่า ผมว่ายน้ำแข็งครับ ( คือไม่ใช่ว่ายแล้วแข็งนะครับ แหะๆ )    

แต่ก่อนที่คุณจะลงมาเล่นกับผมหรือเพื่อนๆ ที่เล่นด้วยกันอยู่ตอนนี้

คุณจะต้องรู้จักมันให้ดีก่อนนะครับ ไม่งั้นเป็นเหมือนหนังเรื่องนั้นแน่

และสิ่งที่ผมจะพูดในวันนี้นั่นก็คือ จุดเริ่มต้นของความเศร้าครับ….

มีใครรู้แล้วบ้าง ยิ้มให้ดูหน่อยได้มั้ยครับ อิอิอิ…

เอาล่ะ! ตอนนี้เรือของเราก็พร้อมที่จะออกเดินทางล่องย้อนขึ้นไปยังจุดเริ่มต้นของความเศร้าแล้วหล่ะครับ

ผู้โดยสารทุกท่าน วันนี้ผมกัปตันทะลวงเศร้า พร้อมด้วยลูกเรือ

กำลังพาทุกท่านออกชมห้วงทะเลแห่งความเศร้าอันเวิ้งว้างแห่งนี้

ขอให้ทุกท่านอย่าได้สวมชูชีพ เป็นอันขาด

เพราะการสวมชูชีพอาจทำให้ท่านจมลงในทะเลแห่งนี้เร็วขึ้น…

ที่พนักเก้าอี้นั่งด้านหน้าของทุกท่านจะมีแผนที่การเดินทางครั้งนี้อยู่

เมื่อทุกท่านได้กางแผนที่ออกแล้วจะพบกับดินแดนแห่งความหลง ลุ่ม มัว เมา...

โดยที่ปลายทางแห่งนั้นจะมีจุดหมายของเราอยู่นั่นก็คือสาเหตุของความเศร้า

ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเดินทางครั้งนี้นะครับ….ขอบคุณครับ

ไฮ! เลดี้ แอนด์ เจนเทนแมน ไอ แอม แคปแต้น แซดเนส ไฟทิ้ง

ไอ แอม พิคกิ้ง ยู อัพ ทู เดอะ แซดเนส ซี แอนด์ แดนซ์ ออน เดอะ ฟลอร์

ด้อน เทค เดอะ ไลฟ์ แจคเกท คอส ยู เมย์ อัน เซอวาย ฟอร์ม แซดเนส ซี

แท้ง กิ้ววว… แคร๊กกก!

มาร่วมลงเรือลุยทะเลความเศร้ากันเถอะครับ ....

เหมือนคลื่น สึนามิ ซัดผ่านร่างที่ยืนขวางอยู่กลางต้นมะพร้าว ต้นที่ 12 ของหาดป่าตอง

ซู่วววววววว....

แต่มันก็ผ่านไปแล้วล่ะครับตอนนี้

พอเราก้มลงมาดูแผล โอ้โห! เหวอะเรยแฮะ....อิอิ

ตอนนี้กลายเป็นแผลเป็นไปในทันที

รู้สึกว่าเร็วดีจัง วู้ๆๆ.....

อยากจะเศร้ากับเขาบ้าง ตอน 2

 

สวัสดีครับ เป็นอย่างไรกันบ้างครับกับเพื่อนของเราคนนี้

คงไม่ยากเกินไปใช่มั้ยล่ะครับกับครั้งแรกในการทักทายพวกเค้า

 

สำหรับคนที่เคยได้ทักทายความเศร้ามาแล้วก็คงจะคุ้ยเคยกับเพื่อนคนนี้เป็นอย่างดี

ก็อย่างที่ผมได้เคยบอกเอาไว้แหละครับว่าเค้าอยู่กับเราเสมอ

และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาของคุณไปโดยเปล่าประโยชน์

เอาเป็นว่าเรามาลองเริ่มรู้จักพวกเขากันอย่างจริงจังกันดีกว่ามั้ยครับ

เพราะยิ่งคุณรู้จักและสนิทกับมันเร็วเท่าไหร่ คุณก็จะมีชีวิตที่มีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

 

แต่ก่อนที่จะไปรู้จักกันมากกว่านี้ คุณคงคงจะต้องเตรียมพร้อมกันสักเล็กน้อยนะครับ

เรามาลองกันที่บททดสอบความเศร้าบทแรกนี้ดีกว่าครับ

 

ขอให้คุณตัดสินใจให้ดีว่าจะเลือกทำบททดสอบนี้หรือไม่

เพราะช่วงระยะเวลาสั้นๆ ต่อจากนี้อาจทำให้ชีวิตของคุณเปลี่ยนไป…

และหากสายตาของคุณอ่านมาถึงจุดนี้  แสดงว่าคุณตัดสินใจแน่วแน่แล้ว…(555)

ถ้าพร้อมแล้วก็มาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ

 

ตอนนี้ผมมีเพลงให้คุณฟังเพื่อสร้างบรรยากาศ ถ้าคุณทนฟังได้ก็แจ๋ว…

กดฟังเลยสิครับ